I (Hades)
een dartel veulen was ze tussen
anemonen hyacinten narcissen
in de verte loopt een spierwitte koe tussen
ranonkels seringen tulpen violieren
chrysanten
toen brak ik de grond open
verscheen ik in een helderzwart licht
zo ging ze naar de geesten die in
de onderwereld gevangen zaten
en at ze een oneven aantal
granaatappelpitten om te blijven
verhit werd ze gezocht tot een correctie
niet abrupt niet streng maar onmiskenbaar
werd de rust uit
de sluimerende zelfgenoegzaamheid gehaald
ze zou lang in
het verborgene blijven
II (Persephone)
ik wilde duizend bloemen
laten bloeien
druiven voor de wijn
graan voor het brood
laten rijpen
nu in dit lange heden
waar herinneringen doven
is er niets meer te verwachten
alles glijdt steeds verder terug
maar ik hoor de lokroep
de wind fluistert mijn naam
bevestigt mijn bestaan
ik luister uit de diepten
mijn moeder is mij niet vergeten
ze weet nog hoe ik heet
(Eerder gepubliceerd op https://www.gedichten.nl/nedermap/netgedichten/netgedicht/290714.html)